Mijn persoonlijke zoektocht

Mijn naam is Peter Overduin. Ik ben geboren in een christelijk nest met nogal wat dominees in de familie. Op jonge leeftijd wilde ik net als mijn opa, twee van mijn overgrootvaders en een betovergrootvader ooit dominee worden. Het liep allemaal wat anders …

Als kind ging ik met mijn ouders mee naar de Gereformeerde Gemeente in Hersteld Verband waar mijn opa, ds. P. Overduin, predikant was. Deze gemeente was een zogenoemde ‘vrije gemeente’ die niet aangesloten was bij een groter kerkverband. Persoonlijk heb ik weinig herinneringen aan de preken van mijn opa, maar wat ik mij herinner is vooral het liefdevolle en gunnende karakter van mijn opa. De laatste preek die mijn opa heeft gehouden, was tijdens de huwelijksdienst van mijn vrouw en mij. Mijn opa heeft ons huwelijk kerkelijk ingezegend. De trouwtekst kwam uit Psalm 128:5 “De Here zegene u uit Sion.”

Toen ik twaalf jaar was ging mijn opa met emeritaat en sloot de gemeente zich aan bij de Christelijke Gereformeerde Kerken en kwam er een predikant uit de bevindelijke stroming Bewaar het Pand. Een grotere tegenstelling met mijn opa was haast niet mogelijk. Onder deze predikant ben ik als tiener opgegroeid, heb ik belijdenis van het geloof gedaan en waagde ik het rond mijn twintigste aan het Heilig Avondmaal deel te nemen, hetgeen mij niet in dank werd afgenomen.

Rond de geboorte van onze eerste dochter zijn we als gezin lid geworden van de plaatselijke Hervormde Kerk. Als jonge gelovigen gingen we graag naar de kerk, bezochten we bijbelstudies en andere christelijke conferenties. We volgden verschillende cursussen, waaronder de cursus Theologische Vorming voor gemeenteleden. Ook waren we actief binnen de Missionaire Commissie en ben ik betrokken geweest bij het opstellen van een meer-jaren beleidsplan door het gemeenteopbouw team.

Na twaalf jaar in het bedrijfsleven te hebben gewerkt, zijn mijn vrouw en ik voor de interkerkelijke organisatie Agapè gaan werken en ben ik daarnaast in deeltijd HBO Godsdienst Pastoraal Werk (Theologie) gaan studeren. In deze periode heb ik vooral missionair en diaconaal werk gedaan binnen een interkerkelijke setting. We hebben als gezin van 2001 tot 2013 op ‘vriendenkring’ basis geleefd. Ons inkomen bestond uit donaties en giften van mensen die ons werk ondersteunden.

Inmiddels waren we als gezin vanuit de traditionele kerk, via een evangelische gemeente in een pinkstergemeente terecht gekomen. Omdat ik een geboren out of the box denker ben, had ik zo mijn eigen gedachten over de grote dogma’s van het christendom. Ik merkte dat mijn visie door meerdere mensen in mijn directe omgeving in beweging bracht, maar door leidinggevenden binnen de kerken werd dit destijds met argusogen bekeken.

Vanaf mijn achttiende was ik al op zoek geweest naar een antwoord op de vraag waarom mijn persoonlijke geloof en ook de boodschap van de christelijke kerk als collectief zo weinig impact bleek te hebben op de samenleving. Natuurlijk telden we onze zegeningen als er af en toe een buitenstaander ‘tot geloof’ kwam, maar dat het evangelie een kracht (dunamis) Gods zou zijn, heb ik in al die jaren niet gezien. Uiteindelijk heb ik een aantal – naar wat achteraf bleek belangrijke – ontdekkingen gedaan, waarmee ik bij de bestaande kerken destijds geen ingang vond. Er waren teveel open eindjes, waardoor mijn verhaal geen overtuigend geheel was.

Van 2013 tot 2020 volgde een periode waarin we het christelijke geloof vaarwel hadden gezegd. We gingen niet meer naar een kerk, de Bijbel raakte onder een dikke laag stof en bidden deden we alleen als we echt in nood waren, hetgeen nauwelijks is voorgekomen. We zijn weer in loondienst gaan werken om in ons inkomen te kunnen voorzien. In deze periode heb ik mij wat verdiept in de esoterische wereld, maar ik vond daar niet wat ik zocht.

Als theoloog bleef ik het wel boeiend vinden om boeken te lezen van andere theologen, zoals Rob Bell, Richard Rohr, Brian McLaren en Tomáš Halík. Wat mij fascineerde bij deze auteurs is dat zij, ieder op hun eigen manier, de noodzaak van een radicale verandering beschrijven van de manier waarop we in de achterliggende eeuwen het christelijke geloof inhoudelijk hebben vormgegeven. Het waren de eeuwen waarin de christelijke kerk van invloedrijk en allesbepalend tot een weinig overtuigende minderheid in de samenleving is geworden.

Inmiddels heb ik Abraham gezien en kwam er in oktober 2019 door een totaal onverwacht ontslag abrupt een einde aan een periode waarin we alles voor elkaar leken te hebben. Deze gebeurtenis luidde een bijzondere persoonlijke ommekeer in. Binnen een tijdsbestek van een paar weken zijn alle puzzelstukjes van mijn (geloofs)leven op zijn plek gevallen en begon ik visie te krijgen voor hoe kerken vandaag de dag weer een rol van betekenis kunnen krijgen in de volle breedte van de samenleving. Ook begon ik antwoorden te krijgen op allerlei vragen die ik had, waardoor de open theologische eindjes uit het verleden met elkaar in verbinding kwamen. Hierdoor ben ik de Bijbel vanuit een nieuw perspectief gaan lezen, waardoor mijn persoonlijke geloof en mijn passie voor kerken en gemeenten weer springlevend zijn geworden. Inmiddels geloof ik dat de tijd is aangebroken waarin mijn droom, die ik al decennia lang in mijn hart meedraag en die bepalend is geweest voor de grote zoektocht in mijn leven, in vervulling zal gaan. Kerken en gemeenten die door een radicale, vernieuwende en echte blijde boodschap grote impact gaan hebben op de samenleving, waardoor het koninkrijk van God steeds meer zichtbaar zal gaan worden op aarde. We zullen als christelijke kerk de missie van Jezus weer moeten herontdekken. We zijn geroepen om deze missie nieuw leven in te blazen door jonge wijn in nieuwe zakken te gaan schenken.